Meaningful Monday #34

Quote
- Winston Churchill

Dit is een prachtig en o-zo waar citaat die ik voor mijzelf moet blijven herhalen. Solliciteren is zo makkelijk nog niet. Vallen en opstaan is aan de orde van de dag en dat kan soms enorm teleurstellend en demotiverend zijn. Maar toch probeer ik steeds weer het enthousiasme te vinden, en gelukkig lukt dat ook. Een keer zal het raak zijn!

Hoe overleef ik een hackathon (deel 2)

Een paar maanden geleden besloot ik mezelf eens uit te dagen. Ik was bezig met mijn afstudeeropdracht met het onderwerp Internet of Things. Toen ik een hackathon met dat onderwerp tegen kwam, kon ik niet anders dan mezelf daarvoor opgeven. Met alle gevolgen van dien…

Hackawat?

Waarschijnlijk heb je het beeld van een grote groep nerds omringd met een heleboel apparatuur en veel snoep. Eerlijk? Dat vooroordeel is wel een klein beetje waar. Hoe suf dit misschien ook klinkt, zo erg is het helemaal niet! Een hackathon kun je zien als een wedstrijd tussen verschillende groepen diverse mensen. Denk aan programmeurs, creatieven, ontwerpers, enzovoorts. Vaak is hier een thema aan gekoppeld. In een grote ruimte wordt per team binnen plusminus twee dagen een oplossing bedacht voor een bepaald probleem. Vaak wordt een app bedacht, uitgewerkt en grotendeels gemaakt. Aan het einde van de hackathon wordt door middel van een demo het grote idee gepresenteerd.

hackathon

Ik weet het, het klinkt misschien wat nerderig. Maar diep van binnen ben ik nu eenmaal een nerd. Zoals ik vele malen heb verteld ben ik daarnaast een grote bange poeperd voor nieuwe dingen. Maar zoals ik ook heb verteld probeer ik dat juist wat vaker te negeren, of in ieder geval om daar overheen te stappen. En dus ging ik er gewoon voor.

Waar ging het mis?

Vrijdagmiddag tot en met zondagavond zou ik dag en nacht aan de slag gaan met een team van experts. Helaas pakte het geheel minder goed uit dan gehoopt. Waar dat aan lag? Allereerst mijn onbedwingbare zenuwen, wat mij slopend moe maakte. Bij het aanmelden was ik alleen (in een mannenwereld!) en moest ik nog een team vormen. Een team dat elkaar niet kent betekent automatisch tijdverspilling: je weet ten slotte niets van elkaar en elkaars specialismen of het gebrek daarvan, wat wel nodig is, wil je aan de slag kunnen gaan. Het helpt dan ook niet bepaald mee als het niveau Engels niet van iedereen even goed is. Er waren meer dan genoeg teams waartegen we streden die wél al eerder bij elkaar waren gekomen. De tijd die wij hebben besteed aan het bedenken van een app, hebben zij gebruikt om een start te maken aan het bouwen van de app. Uiteindelijk vond ik het een vreselijke ervaring en besloot ik voorlopig echt no way nog mee te doen aan een hackathon.

hackathon snoepie

Nieuwe ronde…

Maar ja. Toen mijn favoriete leermeester deze hackathon aanraadde dacht ik: waarom ook niet. Ik wist wat de vorige keer fout ging, dat moest ik gewoon voorkomen. Het idee van een hackathon sprak mij ten slotte nog steeds aan. Allereerst stelde ik direct als belangrijkste doel dat ik wilde leren. Daarnaast wilde ik per se met iemand samenwerken die ik ken en vertrouw. Gelukkig wilde ook mijn favoriete schoolmaatje mee doen. Check! De volledige teams werden onlangs bekend gemaakt, en ik kan vertellen dat er twee echte experts zijn aangesloten. Dubbel check! De laatste stap die we konden zetten was de voorbereiding. Door middel van conference calls hebben we allerlei zaken besproken en staat ook de eerste echte meeting vast.

En verder dan?

Tsja. Verder is het, denk ik, vooral op me af laten komen. Ik vind het nog steeds heel erg spannend, there’s no question about that. Ik ben vooral bang dat ik niets bij kan dragen, ook al weet ik heus wel dat dit onzin is. Je moet zo nu en dan je grenzen verleggen, en dit leek me wel een mooi moment. Ik hoop dat ik er wat gemakkelijker met een afstand naar kan kijken en dat ik niet te druk bezig ben met of ik iets goed of fout doe. Misschien moet dat wel mijn leerdoel worden. Ik ga er in ieder geval in vol goede moed. Wish me luck!

PS Voor de oplettende lezers, de hackathon is inmiddels geweest en ons team eindigde zelfs tweede!! Dit bewijst maar weer: geef het nooit op.

Meaningful Monday #31

mm sept 2015
- Peter Bamm

Allereerst is dit een toepasselijk citaat gezien het feit dat de fijne zomerdagen nu toch echt voorbij zijn. Ondanks dat ik daar wel een beetje sip van word, vind ik het ook wel weer fijn. Ik heb zin om weer een normaal ritme te hebben, maar vooral heb ik zin om weer lekker aan de slag te gaan. Het is tijd om deel twee van mijn mijn lentedromen waar te gaan maken: een baan in mijn vakgebied vinden bij een inspirerend bedrijf.

#TGIF – Life music


Miranda – Vamos a la playa

Je zou toch denken dat de zomer aan zijn einde loopt… Voor mij niet! Op dit moment bevind ik mij in Valencia. Toch nog even een weekje zon, zee, strand, cultuur snuiven met daarbij natuurlijk heel veel eten en drinken. Voor iedereen die deze week weer begint met het echte leven: sterkte en ga ervoor! Geniet voor nu nog heel even van dit heerlijke foute, zomerse hitje.

Beginnen

Eén van de moeilijkste dingen die er bestaan vind ik beginnen. Een start maken. Vooral wanneer het iets nieuws en dus onbekends is. Want stel je voor, straks lukt het niet!

Vakantie

Zo langzamerhand vind ik dat mijn vakantie over is en ben ik begonnen met het in orde maken van mijn CV en website, en ondertussen kijk ik rond naar interessante werkplekken. Het is vreemd hoe ik aan de ene kant heel graag keihard aan de slag wil gaan, maar aan de andere kant mezelf tegenhoud. Misschien heeft het te maken met het besef dat ik hierna nooit meer een echte luie studentenvakantie zal hebben. Toch denk ik dat het meer ligt aan de toekomstige afwijzingen. Want die gaan komen.

IMG-20150804-WA0003
Aan al het luie komt een eind… Foto waarop ik in actie ben ;-) gemaakt door Maj op de allerfijnste en mooiste Solar dag.

Back to work…?

De drempel om écht te gaan solliciteren is iets hoger dan ik voorheen had gedacht. Zolang ik niet écht begin, hoef ik niet te vertellen dat ik hier en daar ben afgewezen en hoef ik ook niet te zeggen dat ik ‘nog steeds niks’ heb. Dat is natuurlijk ontzettend krom, en ook wel een beetje dom. Het lijkt weer eens alsof de angst het van mij wil overnemen, maar nee, dat weiger ik. In eerste instantie voelde ik me na twee weken vrij zijn een beetje schuldig omdat ik ‘nog steeds niks had gedaan’. Inmiddels was er ook nog een freelance klus dat op me zat te wachten dat ik een beetje uitstelde. Uiteindelijk hebben diverse lieve mensen dat schuldgevoel uit mijn hoofd gepraat en heb ik mezelf de tijd gegund: ik moest echt even bijkomen.

Dat zorgde er wel voor dat ik mezelf meteen een nieuw doel had gesteld. Vanaf het moment dat ik terug zou komen van het Solar festival weekend met collega-bloggers Maj en Marieke mocht ik nog één dag bijkomen, maar daarna moest ik weer knallen. Ook al doe ik elke dag maar een beetje. En ik weet dat me dat deze maand gaat lukken, want ik heb er zin in. Ik ben er klaar voor. Het is tijd om te rocken!

Meaningful Monday #25

MM maandag WEBSITE
- Richard Bach

In de zomer lijkt het leven vaak toch nét ietsje leuker. Het weer is goed (of in ieder geval beter), er komt vaak een vakantie aan en mensen zijn onderling gewoon liever voor elkaar. De drang om er op uit te gaan is groter dan in de winter, en dat kan zorgen voor mooie nieuwe herinneringen. Geniet van het moment, want daar gaat het om.

De anti-climax van de afstudeerzitting

Op woensdag 24 juni 2015 was het zover. Hetgeen waar ik vier jaar lang naar toe had gewerkt, en waar ik vooral de twintig weken daar voorafgaand bloed, zweet en tranen voor heb gelaten: mijn afstudeerzitting. Op veel opleidingen werkt het zo dat wanneer de zitting eenmaal is, de student al praktisch geslaagd is. Bij mijn opleiding, Communication & Multimedia Design, is dit geen formaliteit. Studenten kunnen een herkansing krijgen of nog erger; zakken. De gedachte dat een heel groot deel van mijn familie en een deel van mijn vrienden aanwezig zouden zijn, maakte het nog spannender.

20150606_164812
Visuele verwaarlozing maar goede inhoud.

Blegh – ik ben er klaar mee!

Zoals de meeste van jullie nu wel weten ben ik een ongelooflijke stresskip, maar dit keer viel dat vooraf erg mee. Ik had twee weken de tijd om een presentatie van maar tien minuten voor te bereiden. Ondanks dat het bijna onmogelijk was om mijzelf er toe te zetten, zo vlak nadat mijn scriptie was ingeleverd, is het me toch gelukt. Na enkele vrije dagen dwong ik mezelf dan toch om er werk van te maken. In mijn scriptie had ik het visuele gedeelte ietwat verwaarloosd, dus dat moest ik juist in de presentatie verwerken. Toen ik na heel wat uren eindelijk een klein beetje tevreden was, werd het tijd om te oefenen. Zóveel, dat zodra ik in de ochtend mijn ogen opende direct de tekst kon opdreunen. Ik moest ten slotte van 13 minuten praten naar maximaal 10 -maar het liefst 9 minuten- gaan. En dat is lastig als je eigenlijk in plaats van één, twee projecten hebt uitgewerkt.

Het moment

Daar stond ik dan. Vooraan, knalrood en stijf van de zenuwen, met twee examinatoren -waaronder één onbekende-, mijn afstudeerbegeleider, afstudeerdocent, vrienden en familie voor mij. Dat moment vond ik verschrikkelijk. Maar toen de eerste zin er eenmaal uit was ging het volledig automatisch en dan is het te gek. De presentatie ging heel goed. Ik heb alles verteld wat ik wilde vertellen, de demo ging bijna vlekkeloos en ik zat binnen de tijd. De vragenronde die volgde ging prima. Ik kon antwoord geven op de niet al te kritische vragen.

Terwijl ik op de gang wachtte met de hele stoet, gingen de gesprekken een beetje langs mij heen. Ik kreeg positieve geluiden te horen en ergens dacht ik geslaagd te zijn, maar zeker weten deed ik het niet. Subtiel waarschuwde mijn docent dat de cijfers bij examens zelden hoog zijn door de manier van becijferen. Na een kwartier mocht ik weer naar binnen. Even schrok ik, omdat ik moest zitten. Maar toen kwamen de verlossende woorden: gefeliciteerd, je bent geslaagd.

champagne
Champagne!

Wat een opluchting! Toch?

Even was ik heel erg opgelucht en blij. Totdat de cijfers en feedback werden behandeld. Gemiddeld kwam mijn cijfer op een 7,2. Prima cijfer, voor een gemiddelde student. Helaas zie ik mijzelf niet als een gemiddelde student en baalde ik enorm. Ik heb veel te hard gestrest voor een lullige 7. Delen van de feedback begrijp ik, delen ben ik het niet mee eens. Zo begrijp ik de puntenaftrek, aangezien ik veel te veel woorden had. Waar ik voornamelijk van baalde is dat de vragenronde niet zo kritisch was als de gegeven feedback. Als daarin vragen werden gesteld over de negatieve feedback die werd gegeven, had ik veel kunnen weerleggen.

Waarom ik er uiteindelijk niet tegenin ben gegaan? Omdat ik geslaagd ben. Moet ik echt gaan zeuren omdat ik ‘maar’ een 7 heb gehaald? Het heeft daarnaast toch weinig zin om tegen de examencommissie in te gaan. Zo hebben zij het ervaren, dus daar moet ik het bij laten. Het heeft mij twee dagen gekost om me er overheen te zetten, maar ik kan jullie vertellen: dat is inmiddels prima gelukt. Tot zover de anti-climax van de afstudeerzitting! Inmiddels ben ik vooral heel blij dat ik ben geslaagd en morgen mag ik mijn diploma ophalen bij de uitreiking. Komt die trots gelukkig toch nog een beetje terug.

2015-06-24 18.48.27
En toen was het tijd voor wijn en sushi!

Meaningful Monday #23

mm beginning
- Plato

De afgelopen twee weken heb ik intens genoten van mijn vrije leven. Zoals ik onlangs vertelde heb ik mijn diploma behaald, en ik kan je vertellen: dat gevoel is zeer bevrijdend. Het was heerlijk, maar nu is het toch echt tijd om weer in actie te komen. Die baan komt niet vanzelf aanwaaien! Toch vind ik het erg lastig, want waar moet ik in hemelsnaam beginnen? Deze quote zegt me precies wat ik moet doen. Gewoon ergens beginnen. Dan komt het vanzelf wel op gang. Wish me luck!

#TGIF – What goes around…

… comes around. Wij kunnen dat zelf niet beter verwoorden. Het zijn de kleine dingen in het leven die er toe doen. Zie hier hoe wij een poging doen om de wereld een klein beetje beter te maken.

what goes around vuilniszak

Zoals misschien wel op te maken is uit bovenstaande foto heb ik momenteel een zeer fijn leven waar ik naast heel veel etentjes en drankjes doen belachelijk veel geld uit geef aan spulletjes. Ik heb onlangs mijn diploma behaald en rechtvaardig daarom elke aankoop met ‘omdat het nu kan’ of met ‘omdat ik het verdiend heb’. Prima, ik word er heel blij van, maar een beetje oppervlakkig is het natuurlijk wel.

Iedereen weet dat een mens bij lange na niet zoveel spullen nodig heeft. Onlangs zei mijn schoonoma dat deze generatie niet gewend is om nieuwe dingen pas te kopen wanneer iets helemaal op en zelfs na een reparatie niet meer te fixen is. Om mijn gedrag iets minder absurd te maken heb ik vandaag eindelijk eens een deel van mijn kleding uitgezocht. Draag ik het niet meer maar is het nog wel goed? In plaats van lekker lui de prullenbak te gebruiken, heb ik het dit keer in de zak van Max gedaan. Want waarom iets weggooien als een ander daar nog plezier van kan hebben?

Voor nu is de volgende stap om de rest uit te zoeken. Maar toch: elk klein beetje helpt.