Falen is de bom

falen

In het kader van mijn afstuderen ben ik erg veel bezig met het lezen van literatuur. Omdat al die lettertjes mijn hoofd nog wel eens laten tollen, kijk ik graag informatieve filmpjes tussendoor. Je kent het wel, oppeppende TED Talks waar je weer lekker veel energie van krijgt. Zo kwam ik onlangs terecht bij deze video van Derek Sivers met de titel: “Why You Need to Fail”.

If you’re not failing, you’re not trying hard enough

De presentatie is visueel gezien niet bepaald de meest aantrekkelijke, maar het is wel een onderwerp dat mij intrigeert. Ik ben ten slotte een grote angsthaas, dus het is altijd fijn om te horen waarom het nou zo goed is om ‘te falen’. Alhoewel ik ietwat sceptisch begon, werd ik halverwege toch blij verrast. We weten allemaal dat fouten maken ervoor kan zorgen dat je dingen beter kunt onthouden. Vandaar ook: if you’re not failing, you’re not learning. Doen wat je al kent is leuk, maar het verbetert je vaardigheden niet.

Ook is het niet geheel onlogisch dat je door te experimenteren, waarbij je meerdere opties als het ware uitprobeert, veel nieuwe dingen probeert die je voorheen misschien niet zou doen. Dat kun je dan tegelijkertijd niet echt als falen zien: het is ten slotte een experiment.

Fixed mindset & growth mindset

Maar waar ik echt geboeid door raakte, was het gedeelte over de fixed mindset en de growth mindset. Ken je dat stemmetje, diep van binnen die zegt dat falen geen optie is? Dat je de beste moet blijven omdat mensen anders minder of zelfs geen respect meer voor je zullen hebben?
Mensen met een fixed mindset geloven dat talent van binnenin komt: ik ben hier goed in of ik ben hier niet goed in. Zij geloven dat je bent geboren met talent. Mensen met een growth mindset geloven iets wat naar mijn mening veel mooier is: talent komt als je er hard voor werkt. Je bent ergens nu nog niet goed in? Prima, dan is dat jouw nulmeting. Vanaf dat moment kun je met hard werken alles bereiken.

En toen viel het kwartje. Ik ben een firm gelovige in hard werken. Maar diep van binnen heb ik, ietwat onbewust, een fixed mindset. En die mindset is dus enorm nadelig. Een gefixeerde gedachtegang doet namelijk pijn. Je haalt, ondanks dat je dat wilt, niet het beste uit jezelf. Je denkt dingen niet te kunnen, want je hebt daar nu eenmaal geen of minder talent voor. Het positieve nieuws? Een mindset kan wel degelijk veranderd worden. Een voorbeeld? Het is bewezen dat iemand uiteindelijk beter presteert wanneer hij geprezen wordt voor zijn harde werk in plaats van zijn intelligentie. Iets om te onthouden voor de toekomst, wat mij betreft.

Stop met vergelijken

Het praatje heeft een cheesy afsluiter, maar wel een die fijn is. Zelf zien we altijd de fouten die we hebben gemaakt. Wat we dan nog wel eens vergeten, is dat je bij een ander alleen maar het eindresultaat ziet. Vergelijk daarom nooit jouw binnenkant met iemand anders zijn buitenkant. Als iedereen meer van zijn eigen proces, inclusief het bloed, zweet en de tranen, zou laten zien, zouden we elkaar een gunst doen. En daar kan ik het niet meer dan mee eens zijn.

‘t Is hier – echt waar hoor – fantasties!

Ben ik de enige die nieuwe dingen niet van begin af aan ‘superleuk’ en ‘fantastisch’ benoem? Is het daadwerkelijk zo gek dat ik nog niet echt op mijn gemak bij mijn flexwerkplek zit en dat ik nog steeds geen idee heb of mijn collega’s ‘ge-wel-di-ge’ mensen zijn? Momenteel zit ik in de derde week van mijn afstudeerstage en dat gaat prima. Prima. Niet geweldig superleuk op mijn eigen werkplek met de gezelligste en meest geweldige collega’s ooit. Nog niet.

februari2015

OMG IT’S THE BEST

Een groot deel van de mede-afstudeerders die ik spreek is vanaf het begin al laaiend enthousiast over het afstudeerbedrijf en de afstudeeropdracht. Het is er geweldig. De taken zijn uiteraard enorm uitdagend en de mensen die ze leren kennen zijn nu al vrienden voor het leven. Overigens verschilt dit niets van de meewerkstage die iedereen een jaar eerder moest lopen.

Ik vind dat gek. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je dat nú al oprecht denkt. Je zit er net, hoe kun je nu zulke uitspraken doen en voelen? Daarbij word ik onzeker van die uitspraken. Ik raak ervan in de war. Ben ik nou zo raar? Zo niet sociaal? Misschien ligt het ook wel aan mij, dat kan. Ik ben nu eenmaal een twijfelaar en het is duidelijk dat ik er langer over doe om te wennen aan een nieuwe situatie dan gemiddeld. Maar totaal het tegenovergestelde begrijpen doe ik niet.

Vreemde standaarden

Natuurlijk zijn er mensen die er hetzelfde over denken als ik. Mijn vraag is eerder: zijn al die mensen eerlijk? Wat nou, het is meteen geweldig om vijf dagen per week in een onbekende omgeving te zitten aan een opdracht die nog amper is vormgegeven op een afdeling waar je nu nog als ‘tijdelijk’ wordt gekenmerkt?

Waarom is het een probleem om toe te geven dat je nog niet op je plek zit? Waarom niet gewoon eerlijk zijn en je niet cooler voor te doen dan je bent. Dat is niet erg, dát is normaal. Als we nou gewoon allemaal ons best doen en geen gekke standaarden neerleggen voor elkaar. Dan komen we vanzelf wel bij dat superleuke gevoel met die uitmuntende mensen. Uiteindelijk!

Time flies…

Gisteren was mijn nichtje jarig. Ze werd drie. In haar mooie jurk stond ze enthousiast voor de deur om het bezoek binnen te laten. Nog enthousiaster scheurde ze haar cadeaus open. Het deed me denken aan mijn eigen verjaardagen. Mijn beleving van mijn verjaardag is de afgelopen jaren volledig omgeslagen.

Het enthousiasme herkende ik nog, me er een voorstelling van maken kon ik niet meer. Tegenwoordig sla ik mijn verjaardag het liefst over. Ik vind het zo’n gedoe. Cadeaus blijven leuk, maar visite, verplichtingen en vooral het idee dat de dag leuk moét zijn omdat hij nu eenmaal maar een keer in het jaar is, staan me inmiddels tegen. Ik geef er niet meer zo veel om.

En dan is er nog het ouder worden. Waar je vroeger als kind niet kon wachten om ‘groot’ te worden, is het ouder worden tegenwoordig een bevestiging dat ‘tijd’ iets is waar je geen grip op hebt. Want je wil nog zo graag gaan reizen voor je 25e, en je wil toch echt een carrière voor je 30e. Ieder jaar moet je weer toegeven aan de tijd en constateren dat de plannen die je hebt niet altijd voor de ‘deadline’ afgestreept kunnen worden.

Waar een jaar ouder worden tot je 18e een jaarlijks terugkerend hoogtepunt is, lijkt het na die tijd ieder jaar een moment te worden waarop je met jezelf geconfronteerd wordt. Waar het ‘groot zijn’ vroeger een streven was, voel ik me tegenwoordig al beledigd wanneer er geen identiteitsbewijs van me wordt gevraagd bij het kopen van een fles wijn. Langzaam aan wordt duidelijk dat de tijd nu eenmaal te kort is om ál je grote wensen en dromen te verwezenlijken. Voor je het weet heb je een carrière, en blijkt die wereldreis die je ooit wilde gaan maken een illusie.

Ik weet nog dat ooms en tantes als kind tegen me zeiden: “Je wordt zo groot, de tijd gaat zo snel”, en eerlijk gezegd vond ik het altijd maar gezeik. De tijd kon niet snel genoeg gaan, een jaar duurde voor mijn gevoel zó lang. Nu ben ik zelf zo’n tante. Weer zo’n bevestiging dat de tijd écht veel te snel gaat. Wat kun je er tegen doen? Genieten van het leven en de dingen doen die je wil doen. Niet uitstellen. Aanpakken. De dingen die niet lukken voor lief nemen en altijd blijven dromen. Op die manier verlies je misschien de tijd, maar in ieder geval niet het kind in jezelf. Misschien wel net zo’n grote dooddoener als: ‘Je wordt zo groot’, maar naar mijn mening wel het enige middel om de tijd te bestrijden.

Het verhaal achter mijn tatoeage

In september 2012 heb ik mijn eerste tattoo laten zetten. Hoe graag ik hem ook op meer opvallendere plekken wilde zetten (zoals mijn pols, de zijkant van mijn arm, op mijn sleutelbeen of in mijn nek), ging ik toch voor een tekst op mijn voet. Het leek me beter om de tattoo te kunnen verbergen. Dat, en omdat mijn moeder me anders van kant had gemaakt. (Ja, echt.)

Ik weet het moment nog zo goed, toen ik ein-de-lijk na die maanden de afspraak had. Daar ging ik dan. Een lief klein schattig meisje op weg naar die ruige Hells Angels gasten die mij stiekem wilden uitlachen om mijn super corny tekstje. (Dat is dus een grapje.) (Of misschien ook niet.) En intens bang voor de pijn dat ik was! Het was lachwekkend hoe snel het uiteindelijk gedaan was (een kwartier) en de pijn die natuurlijk niks voorstelde in die korte tijd (het prikkelt). Ik liep naar buiten en was er zo blij mee. Stiekem was ik, de geruchten zijn dus waar, meteen al aan een nieuwe aan het denken. Ik wilde mijn mama Mirjam geen hartaanval bezorgen, dus besloot ik voorlopig eerst te genieten van mijn toen nog vers gezette inkt.
Helaas werd het al snel winter en zagen mijn voeten gemiddeld zo’n 10 minuten per dag het licht. Als ze geluk hadden.

tattoo2

Nu het weer steeds beter wordt, voelt het alsof mijn tattoo weer ‘nieuw’ is. Ik was hem gewoon een beetje vergeten. Alsof ik een mooie aankoop van een paar jaar geleden teruggevonden heb. Dat lekkere weer betekent ook dat mijn voeten niet alleen voor mijzelf meer zichtbaar zijn, maar ook voor anderen. Daarbij horen uiteraard de vragen: “Wat staat er?” en “Wat betekent het?” Zoals enkele lezers inmiddels misschien wel door hebben, ik ben niet zo’n enorme prater. Ik schrijf. Ik heb lang niet altijd de behoefte om mijn verhaal aan een vreemde, kennis of zelfs vriend(in) te vertellen of uit te leggen. Al helemaal niet als er zo’n vooroordeel aan kleeft. Voor de een is het gewoon een plaatje of een simpel tekstje. Voor mij betekent het meer. Pas geleden besefte ik me dat ik juist het persoonlijke zo tof vind. Ik vind het mooi om de betekenis voor mezelf te houden. Je laat het uiteindelijk toch ook zetten voor jezelf?

Nu blijft het verhaal nog even van mij. Misschien deel ik het wel aan het einde van de zomer, vlak voordat mijn voeten weer een half jaar worden weggestopt en wanneer ik wat meer gewend ben aan het laten zien van ‘mijn eigen tattoo’. We zullen zien…

Heb jij een tattoo?

Challenge: leven van 25 euro per week #3 en #4

broke-blogging-sej

Ik ben student, en als student heb je het nu eenmaal niet zo breed. Omdat ik standaard elke maand te veel geld uitgeef is het tijd voor verandering. Ik stelde mezelf een challenge: de komende maand moet ik leven van 25 euro per week, in totaal 100 euro per maand. Wat was ik deze challenge beu! Lees hier over mijn laatste twee weken op rantsoen…

#fail

Na 4 weken ‘leven van 25 euro per week’ moet ik tot de conclusie komen dat ik heb gefaald. Want ook week 3 en 4 is het me niet gelukt om me aan het streefbedrag te houden. Dat niet alleen, aan het einde van de ‘challenge’ werd ik diep ongelukkig van het feit dat ik bij iedere euro die ik uitgaf moest nadenken. Leven van 25 euro per week is zelfs voor een creatieve student té weinig om van rond te komen. Maar waar ging het mis?

Letten op je boodschappen, brood mee naar school in plaats van een broodje in de kantine, dat leuke truitje maar even laten hangen, een wijntje minder, het zijn allemaal maatregelen die ik mezelf prima kon stellen. Toch kwamen er iedere week weer onverwachtse kosten bovendrijven. Kosten die ik niet altijd wilde, maar wel moest maken: mijn fietsband-debakel, een nieuwe cartridge, treinkaartjes, máár bijvoorbeeld ook de leuke dingen zoals feestjes die je al maanden van te voren hebt gepland en waar je je scheel betaalt aan munten om drankjes te halen. 

Sociale druk

De sociale druk was mijn grote valkuil. 25 euro per week is misschien genoeg om boodschappen van te doen, zet daar één avondje in de kroeg tegenover en je zit al (bijna) aan je weekbudget. Thuis zitten, daar word je ook niet gelukkig van. Het is dus lastig om af te wegen waar je wel en geen geld aan uit wil geven. Mijn tip: vooral geen leuke dingen laten, maar bedenk wel of je het ‘t geld waard vindt! Terrasjes zijn leuk, maar de zon is gratis en schijnt overal. Wat ging er dan wel goed? Ik heb de afgelopen weken geleerd om bewust boodschappen te doen. Ik let op wat ik echt nodig heb, ik eet niet meer uit verveling, bewaar veel meer, en ik probeer om veel samen te eten met vriendinnen zodat ik de kosten kan delen (om spreekwoordelijk van de nood een deugd te maken).

Challenge? Nooit meer!

Hoewel ik mijn doel niet heb gehaald, heeft de challenge me aan het denken gezet. Ik baal van het feit dat het mij niet is gelukt om een maand lang op deze manier te leven. Want, er zijn genoeg mensen die maandelijks met deze situatie geconfronteerd worden. Als student ben je maar alleen en veel studenten zijn in de gelukkige situatie dat er altijd nog ouders zijn, of een overheid is die kan bijspringen in de vorm van een lening. Hoe moet het voelen als je deze vangnetten niet hebt? Dat is geen grapje, geen challenge voor een blog, maar echte armoede. Deze week nog bleek dat er steeds meer mensen zijn die hulp vragen bij het regelen van hun financiën. Het doet mij beseffen dat ik soms een arme student ben, maar zolang ik rondkom van de goedkoopste huismerk boodschappen en budgetmerken, kan ik daar prima mee leven.

De enige tip die ik na deze challenge kan geven: denk na over wat je uitgeeft en houd dit altijd goed voor jezelf in de gaten. Zorg dat je altijd overzicht houdt door bijvoorbeeld contant geld te pinnen, of je uitgaven op te schrijven. Wees aan de andere kant niet te streng voor jezelf. Als je van het leven wil genieten kost dat ongetwijfeld geld, en zo lang je dat hebt is het prima en hoef je je zeker niet schuldig te voelen. Ik ben er door de afgelopen weken aan gewend geraakt om veel bewuster met mijn geld om te gaan, en ik ga heel erg mijn best doen om dit vol te houden. Mezelf challengen en ‘broke bloggen’? Dat ga ik nooit, maar dan ook nooit meer doen!

 

 

Challenge: leven van 25 euro per week #2

Ik ben student, en als student heb je het nu eenmaal niet zo breed. Omdat ik standaard elke maand te veel geld uitgeef is het tijd voor verandering. Ik stelde mezelf een challenge: de komende maand moet ik leven van 25 euro per week, in totaal 100 euro per maand. De tweede week was er een van mee- en tegenvallers! Mijn week van zaterdag tot en met vrijdag…

De NS-engel 

image (16)Ken je dat? Van die kleine momentjes die je heel gelukkig maken? Ik had er zo een. Zaterdag begon mijn nieuwe week. Ik at die avond een ingevroren maaltijd van een paar dagen ervoor, daarna zou ik naar Utrecht gaan voor een gezellig avondje bij Nikki. Een retourtje Utrecht zou me al de helft van mijn weekbudget kosten, maar ik had het ervoor over! Aangekomen op het station liep ik richting de kaartjesautomaat om mijn chipkaart op te laden. Toen, toen verscheen ze. Mijn NS-engel: “Moet je toevallig nog met de trein?”, vroeg ze. Ik antwoordde bevestigend. “Ik heb hier een dagkaartje waar ik de hele dag mee heb gereisd, hij is nog geldig dus je mag hem hebben.” Een gevoel van blijdschap overviel me. Hoewel ik me later in de trein pas besefte dat deze meevaller me iets meer dan 7 euro opleverde, voelde het alsof ik zojuist de postcodekanjer mét 4 loten had gewonnen!

De meevaller van zaterdag gaf me een euforisch gevoel. De 7 euro die ik had bespaard gaf me voor mijn gevoel genoeg ruimte om deze week niet te streng te zijn voor mezelf. Soms betrap ik mezelf erop smoesjes te verzinnen om mijn uitgaven te verantwoorden. ‘Dat truitje hoef ik niet te laten hangen, want morgen ga ik bij m’n moeder eten en dat bespaart me geld’ of ‘Die schoenen mag ik best kopen, ik heb immers gisteren een dag extra gewerkt’ Omdat ik de 7 euro niet had uitgegeven aan mijn treinreis naar Utrecht, mocht ik diezelfde week nog van mezelf het terras op. Dag 7 euro.

De fietsband-duivel

Waar ik aan het begin van mijn week nog zoveel geluk had, eindigde mijn week minder positief. Mijn fiets besloot me in de steek te laten, ik image (17)kreeg een lekke band. Waarschijnlijk denkt iedereen nu: Dan plak je hem toch zelf? Helaas is dit in mijn geval geen goed idee. Ik heb ooit een poging gewaagd om mijn band te plakken. Dat liep niet goed af. Na uren klunzen met emmers water en banden waar luchtbelletjes uit zouden moeten komen, gaf ik de moed op. Helaas lukte het me niet om de band die ik met veel moeite van mijn wiel had gewrikt, terug te plaatsen. Waarna ik de halve stad door kon op een velg, en een loshangende binnen- en buitenband. Ik kan nog niet eens een band oppompen (en dit is geen grap). Techniek is niet aan mij besteed, al helemaal niet wanneer het op fietsen aankomt. Ik begin deze week dus op -15 euro, want die fiets, die moet worden gemaakt.

Ik ben het beu

Naast bovenstaand hoogte- en dieptepunt ben ik het inmiddels helemaal beu om bij alles wat ik uitgeef na te moeten denken. Leven van 25 euro valt me vies tegen. Het zijn vooral de gezellige situaties waarin ik heel veel moeite heb om geen geld uit te geven. Vrijdag ging het mis. De kroeg is geen goede plek voor een Quarterlifer op rantsoen. Nadat ik 4/5 van mijn volledige weekbedrag had besteed aan wijn, was mijn kater de volgende morgen nog groter dan hij eigenlijk al was. Ik heb me deze week misdragen door op een avond vrijwel mijn hele weekbudget er doorheen te rammen. Na een goede eerste week begin ik me sterk af te vragen of leven van 25 euro per week überhaupt wel haalbaar is. Ik heb me deze week zwaar misdragen. Ga ik falen?

Treinkaartjes: 13,20 euro

Boodschappen: 14,50 euro

Activiteiten buitenshuis: 27 euro

Tips

  • Ga vooral geen smoesjes verzinnen om je geld tóch uit te mogen geven. Blijf je bij alles afvragen: heb ik dit nodig?
  • Steek een financiële meevaller in je zak en geef hem niet uit
  • Probeer de stad en gezellige situaties te vermijden: ze zijn desastreus voor je uitgavenpatroon
  • Pin contant geld en stel jezelf een deadline waarop je opnieuw mag pinnen. Betalen met je pinpas maakt het heel makkelijk om meer uit te geven dan je eigenlijk wil, en je raakt het overzicht snel kwijt.
  • Laatste tip die vast voor iedereen geldt behalve voor mij: leer je eigen fietsband plakken

Challenge: leven van 25 euro per week #1

Ik ben student, en als student heb je het nu eenmaal niet zo breed. Omdat ik standaard elke maand te veel geld uitgeef is het tijd voor verandering. Ik stelde mezelf een challenge: de komende maand moet ik leven van 25 euro per week, in totaal 100 euro per maand. De eerste week viel me in het begin zwaar. Nadenken over alles wat je uitgeeft is niet leuk. Al helemaal niet wanneer je kosten moet maken die je helemaal niet wil maken (lees boodschappen, treinkaartjes, schoonmaakmiddelen). Mijn week van zaterdag tot en met vrijdag…

Boodschappen

Eén van mijn conclusies deze week: boodschappen doen is duur. Een volwaardige en gezonde maaltijd samenstellen kost nu eenmaal meer dan image (14)5 euro, en aangezien de week zeven dagen heeft, leert een makkelijk rekensommetje ons dat dit niet lukt van 25 euro. Ik heb deze week dus een beetje moeten smokkelen. Zo heb ik twee dagen bij mijn moeder gegeten. Gezond eten waar je niks voor hoeft te betalen, altijd fijn! Het enige jammere is dat ik er een treinkaartje voor moet betalen. Gelukkig woon ik niet ver bij haar vandaan en kost dit nog altijd minder dan dat ik zelf een maaltijd samenstel. Om het mezelf gemakkelijker te maken heb ik besloten om het zuinig leven te combineren met een ander goed voornemen: afvallen. Het bespaart me behoorlijk wat geld en met de zomer in het vooruitzicht brengt het ook andere voordelen met zich mee. Geen extraatjes meer in je winkelmandje, na een week ben je er al aan gewend.

image (13)

Kliekjes

Ik begon de week met het leegmaken van mijn koelkast. Helaas kon ik de helft weggooien omdat het over de datum was. De andere helft heb ik op een creatieve manier gebruikt. Zo gooide ik bijna een halve zak verse spinazie weg, totdat ik zag dat ik ook nog eieren had. Resultaat: een heerlijke omelet met verse spinazie, ui en kaas. Creativiteit loont. Deze week heb ik geleerd dat er van al die restjes in je koelkast vast nog wel iets valt te maken. Blijf wel kritisch: zo heb ik een pasta met als hoofdingrediënt rode ui in m’n prullenbak kunnen gooien. Niet álles is lekker.

Verleiding

Zolang ik thuis was, ging het prima. De verleiding kwam pas buiten de deur: een drankje doen, bioscoopje, even uit eten. Het is niet leuk om een hele week thuis te zitten, maar feit blijft dat je buiten de deur nu eenmaal geld uitgeeft. Ik moest dus op zoek naar goedkope alternatieven. Mijn alternatief is de sportschool. Ik heb een abonnement en kan als ik wil elke avond gaan. Het is niet mijn favoriete bezigheid, maar ik ben er wel even tussenuit! Ik moet toegeven dat ik op dit punt wel heb gezondigd, op woensdag kon ik de druk niet aan en ben ik uit eten geweest. Weliswaar goedkoop, maar mede hierdoor ben ik deze week toch over mijn budget gegaan.

Tweede verleiding: ‘Ga je even mee de stad in?’ Ik had nee kunnen zeggen. Ik zei ja. Maar ik heb een leuke avond gehad zonder dat ik meer dan vijf euro heb uitgegeven. En wat bleek? Ook met twee wijntjes op kon ik een gezellige avond hebben.

Lente

Ik voorspelde het al in mijn vorige blog, zodra de lente komt heb ik een probleem. De terrassen en nieuwe collecties in de kledingwinkels lonken. De verleiding was zaterdag op de eerste echte mooie dag van het jaar dan ook groot om de hele challenge opzij te zetten en tóch geld uit te geven. Ik heb volgehouden! Deze week mijn kledingkast maar eens uitpluizen om te voorkomen dat ik volgend weekend alsnog naar de winkels ren.

Nu stelt iedereen zich natuurlijk de vraag: is het gelukt? Redelijk, maar zoals je ziet moet het nog beter…

Boodschappen: 14,77

Treinkaartjes: 5.20 euro

Activiteiten buitenshuis: 14 euro

Tips!

  • Probeer samen met andere mensen te eten, dit scheelt veel geld. (mits je de kosten kunt delen natuurlijk)
  • Eet eens wat vaker bij je ouders: altijd goed, en gratis!
  • Vraag je af wat je echt nodig hebt. Klinkt simpel maar dit is echt een gouden tip. De dingen die je niet nodig hebt: niet kopen!
  • Gooi niks weg, gebruik je kliekjes. 
  • Doe eens een wijntje thuis in plaats van in de kroeg. Scheelt veel aangezien je voor de prijs van een glas in sommige gevallen een hele fles kunt betalen.
  • Zoek goedkope afleidingen: heb je een abonnement op de sportschool? Ga sporten! Is er een leuk gratis festival? Ga er naartoe!
  • Ben je dan toch buitenshuis? Let dan op je uitgaven en probeer eens wat minder te drinken. Zo kan je best een leuke avond hebben, zonder je later schuldig te voelen over je uitgaven.

Challenge: leven van 25 euro per week

nIk ben student, en als student heb je het nu eenmaal niet zo breed. De eerste jaren van mijn studententijd waren relatief gemakkelijk. Ik ontving elke maand studiefinanciering, waardoor mijn huur praktisch door de overheid werd betaald. Daarnaast waren daar mijn ouders om me financieel te ondersteunen. Al die jaren had ik het zo slecht nog niet, ik kon doen wat ik wilde.

Vervlogen uren

De afgelopen vijf jaar is er in mijn studentenleven veel veranderd. Ik ben begonnen aan een tweede studie, maar helaas hoort daar geen studiefinanciering meer bij. Ik ben duurder gaan wonen, mijn knusse studentenkamer heb ik ingeruild voor een studentenstudio in een mooi nieuwbouwcomplex. Dit alles ging lange tijd goed. Ik had een leuke baan waar ik genoeg mee verdiende om alles te kunnen betalen. Ondanks het feit dat ik duurder was gaan wonen en de maandelijkse financiële injectie van de overheid moest missen, kon ik nog steeds doen wat ik wilde. Kon. Die baan die heb ik nog steeds, maar de uren lijken vanaf januari dit jaar te zijn vervlogen. De reden? Ik werk in een kledingwinkel en na ons uitbundig koopgedrag in de decembermaanden, zitten we in januari, februari en maart even lekker goedkoop op de bank.

Dus ook ik zit in januari, februari en maart vooral op de bank. Dit betekent heel veel vrije tijd en veel te weinig geld. Want wat ga je in je vrije tijd doen? Andere dingen, dingen die over het algemeen geld kosten. Een zaterdag vrij zijn is heerlijk, maar de verleiding om even de stad in te gaan wordt naar mate je meer vrije tijd hebt alleen maar groter. En de stad in, dat is mijn grote valkuil. Die verleidingen moet ik uit de weg gaan.

‘Challenge’

Deze maand werd ik geconfronteerd met een salaris waar ik niet eens mijn huur van kon betalen. Helaas ben ik niet de enige. In Nederland staan jongeren van 18-15 jaar gemiddeld 1050 euro in het rood. Gelukkig is het bij mij nog niet zo ver, toch moet er iets veranderen. Na lang piekeren en veel kopzorgen heb ik besloten dat ik er maar een ‘challenge’ voor mezelf van ga maken. Elke stuiver die je hebt omdraaien, daar word je niet gelukkig van, maar misschien helpt het als ik er over blog. Leven van 100 in de maand, 25 euro per week: kan dat? En zo ja, hoe? Wat is het geheim? Wat zijn de grootste valkuilen?

Het is 1 maart, dé perfecte start om mijn challenge te beginnen. Ik ga het deze maand met 100 euro doen. Hoe? Daar ben ik nog niet uit. Ik schrijf de komende maand elke week een blog, en hopelijk heb ik aan het eind van de maand dé manier gevonden. Dingen waar ik op ga letten:

  • Boodschappen: als ik er ben koop ik niet eens zo heel veel, ik ben gewoon veel en veel te vaak in de supermarkt te vinden. Misschien scheelt het als ik niet twee keer per dag naar de winkel loop, en gewoon voor een paar dagen boodschappen insla. De verleiding om te veel in huis te halen (en dus te veel te eten, het is een vicieuze cirkel; hoe meer je koopt, hoe meer je eet, hoe meer je vervolgens weer koopt) wordt hierdoor minder groot. Overigens maakt dit de kans dat ik de prins op het witte paard met mijn bonuskaart tegenkom (ken je hem nog?) veel kleiner, maar dat ter zijde ;)
  • Kliekjes: als ik van 25 euro in de week wil rondkomen dan moet ik wel creatief gaan koken, dus niks weggooien en alles opmaken voordat ik nieuwe dingen ga kopen. Wie weet loop ik op deze manier nog tegen leuke recepten aan!
  • Uitgaan: bioscoopje hier, wijntje daar, en de volgende ochtend toch nog even meeten in dat leuke koffietentje. Misschien moet ik toch iets vaker nee gaan zeggen, want als ik dit patroon doorzet dan zit ik over een week waarschijnlijk al over mijn budget voor de gehele maand heen. Toch zit ik hier in een spagaat, want alle vrije tijd die ik heb doordat ik niet kan werken, kan ik niet in m’n eentje op de bank doorbrengen. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dit ga aanpakken.
  • Kleding: het lijkt erop dat we de winter dit jaar inderdaad over gaan slaan. Zodra de eerste zonnestraaltjes weer op ons neer schijnen en de temperatuur weer boven de 15 graden stijgt denk ik maar aan een ding: NIEUWE KLEREN! Ik mag dus hopen dat de lente de komende maand nog eventjes op zich laat wachten, want dit kan wel eens een hele grote valkuil worden.

Benieuwd hoe ik het ga doen? Anders ik wel! Volgende week mijn eerste blog…

 

Challenge #1: zingen op het wereldwijde web

Een nieuw onderdeel op The Quarterlife… Challenges! Net zoals iedereen, zijn ook wij af en toe enorm onzeker of ‘bang’ over of voor iets. Dat is niet erg, angsten zijn er om overwonnen te worden. En juist daarom hebben wij deze rubriek in het leven geroepen.

De allereerste challenge voor The Quarterlife is een feit. Maj en Nikki houden allebei enorm van zingen, maar dat ook echt doen in het openbaar..? No way! Een mooie challenge waarbij wij meteen een leuke boodschap voor onze lezers hebben… ;)

Als jij nog een leuk idee hebt voor een challenge, laat het ons dan vooral weten!