Vakantie: een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd

Vakantie, een periode van bezinning en tijd voor jezelf. Na maanden van drukte en stress kom je eindelijk toe aan alles waar je de rest van het jaar geen tijd voor hebt – of geen tijd voor maakt. Vakantie kan in sommige gevallen dan ook behoorlijk confronterend zijn. Je hebt opeens tijd om na te denken over zaken waar je normaal gesproken geen aandacht voor had.

In mijn geval werd ik geconfronteerd met een kledingkast die letterlijk uit elkaar valt. Gek genoeg had ik nooit oog voor de uitpuilende lades. Ik ergerde me hooguit aan het feit dat ik mijn favoriete truitje al in geen maanden had gevonden. Na het wassen liet ik mijn was net zo lang aan het droogrek hangen tot ik alles weer gedragen had. Pas nu besef ik me dat dit niet alleen luiigheid was, maar dat opruimen niet eens een optie was om de simpele reden dat ik er geen ruimte meer voor had.

image1(1)

KonMari

En dus besloot ik om mijn opruimdrift nu eens goed aan te pakken. Ik kwam uit bij de zogenaamde KonMari-methode. Deze opruimmethode wordt op sommige websites zelfs ‘life changing’ genoemd. De verwachtingen lagen hoog. KonMari is een opruimmethode van de Japanse Marie Kondo. Het idee is dat je jezelf alleen moet omringen met spullen die je ‘joy sparken’. Opruimen is volgens Kondo niet al je zooi uit je kast halen, weer netjes opvouwen en terugleggen. KonMari houdt in: weg met alles waar je niet gelukkig van wordt. Ontspullen. Een kast vol met oude broeken die je misschien nog wel tijdens het klussen kunt dragen, zorgt niet voor ‘joy’ -ook niet wanneer het verstopt ligt onder je bed. Sterker nog, het zorgt voor onrust en uiteindelijk zelfs voor een ongelukkig leven.

KonMari houdt in dat je al je spullen in je huis door je handen laat gaan, om je vervolgens bij alles af te vragen: word ik hier gelukkig van. Je raadt het al, als je deze vraag met nee kunt beantwoorden dan gooi je het weg. Pas nadat je alle spullen door je handen hebt laten gaan en alle overbodige spullen hebt weggegooid, kun je gaan opruimen. Ook hier heeft Kondo tips voor: gebruik bakjes, vakjes en andere hulpmiddelen, leg zoveel mogelijk spullen rechtop in de la en zorg voor overzicht. Op elke plek in je huis moet je in een oogopslag kunnen vinden wat je zoekt.

Hallo orde

En zo ontstaat er orde. Ik moet zeggen dat ik nogal sceptisch was toen ik voor het eerst over deze methode hoorde. Sommige dingen gaan mij te ver. Zo is Kondo voor het opvouwen van je sokken – waar ik de toegevoegde waarde niet direct van inzie. Daarnaast gaat de weggooidrift van de opruimgoeroe wel heer erg ver. Boeken die je niet meer gaat lezen, moeten volgens Kondo de deur uit. Hoeveel plezier je er ook aan hebt gehad. Er bestaat natuurlijk ook nog zo iets als emotionele waarde, denk ik dan. Toch is de methode een goede mindchanger. Waarom zou je spullen bewaren die je nooit meer gebruikt?

Opruimen in de vakantie is misschien niet de eerste bezigheid waar je in de afgelopen maanden naar uitgekeken hebt. Het gezegde ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd’, zegt echter genoeg. Juist nu heb je alle tijd om je huis te onderwerpen aan een grondige schoonmaak. Het middel om alles voor jezelf eens goed op een rijtje te zetten. Weg met oude meuk, hallo orde en goede voornemens! En als de drukte zich straks weer aandoet geniet je extreem van je geordende en opgeruimde huis. Een investering in jezelf! Favoriete Spotify afspeellijst aan – er bestaat zelfs een heuse ‘cleaning the house’ afspeellijst, of je luistert natuurlijk naar onze eigen The Quarterlife playlist  – en: hoppa, gaan! 

De herfst is geweldig!

Helaas, het laatste zomerse weer van 2014 lijkt nu toch echt aan zijn einde te komen. Niet getreurd, want ook de herfst heeft zijn kwaliteiten. De herfst is geweldig, omdat…

  • Het buiten zo ontzettend mooi kan zijn.
  • Het buiten lekker fris ruikt, zonder dat het al véél te koud is.

herfst

  • Je weer lekker binnen mag zitten zónder jezelf schuldig te voelen.
  • Je weer echte winterse maaltijden kan en wil nuttigen. Zet de stamppot maar klaar!
  • Je langs een bakker loopt en allerlei herfstige en winterse geuren ruikt, zoals speculaas en oliebollen.
  • Je elke avond onder een extra dekentje op de bank kan kruipen, waarbij…
  • De kaarsjes aangestoken mogen worden en…
  • Je oneindig veel series en films kan kijken.
  • Het idee van sneeuw in de winter nu nog leuk is.
  • Je van jezelf (vaak niet nuttige) huiselijke spulletjes mag aanschaffen, gewoon voor de gezelligheid.

open haard

  • De eerste giga regenbuien vallen terwijl je lekker warm op de bank zit, soms zelfs na diezelfde plensbui.
  • Je met een schone lei aan het nieuwe (school)jaar begint.
  • Het bijna alweer kerst is, wat ook betekent dat de kerstverlichting alweer bijna buiten hangt. Gezellig!

Wonen, werken, wippen

W_floral

Ken jij ze al? De drie W’s? Nee, we hebben het hier niet over een zoetgevooisd trio uit Volendam. ‘Wonen, werken, wippen’, dé codewoorden die iedere ‘Quarterlifer’ zou moeten kennen. En waarom? Omdat je met deze woorden je eigen Quarterlifecrisis in een (soort-van-wiskundige) formule kunt gooien. Ze staan voor de drie essentiële elementen in het leven van iedereen tussen de 20 en 30 jaar. Ondanks het feit dat de woorden op zich geen verdere uitleg behoeven, zet ik ze even kort voor je uiteen.

Wonen
Staat voor jouw leefsituatie, en dan in de meest concrete zin van het woord. Waar woon je? In welke stad? De wijk waar je altijd al van droomde? Of lopen de crackhoeren nog net niet bij je naar binnen? Op kamers, in een te krappe studio of in een geweldig appartement? Woon je alleen of samen met je vriend? Het meest belangrijk aan deze categorie is; ben je gelukkig met de situatie waarin je woont, of verhuis je liever nog vandaag dan morgen?

Werken
Ook het woord werken zal je niet heel onbekend in de oren klinken. Hoe verdien je je geld? Heb je inmiddels de baan van je dromen gevonden of ga je iedere dag nog met zware tegenzin naar je werk? Sta jij vol energie op om een dag te gaan knallen? Of is de eerste gedachte die je hebt bij het opstaan: ‘Pleuriswerk, wanneer kan ik weer naar bed?’ Niet minder belangrijk, wat verdien je en is dat volgens jou genoeg (uiteraard is het nooit genoég, voldoening volstaat!) Ook studie en school vallen onder deze categorie. In hoeverre ben je tevreden met het beroepsveld waarvoor je hebt gekozen? ‘Nooit meer wat anders’ of ‘In deze sector kan ik nog geen twee dagen fatsoenlijk functioneren’?

Wippen
Ik wip, jij wipt, wij wippen. Wippen, juist ja. Seks. Daar gaat het hier om. Maar zoals ook al gold voor de categorieën wonen en werken gaat het ook bij wippen om de breedste zin van het woord. Dus, het is hier niet alleen de vraag hoe váák je het doet maar ook, en dan vooral, met wie! Want hoe plat het woord wippen ook klinkt, het gaat hier om dat woord met zoveel meer inhoud en lagen: liefde. Hoe staat jouw liefdesleven ervoor? Wederom de vraag; ben je gelukkig met hoe je liefdesleven eruit ziet? Deze categorie vraagt niet alleen om stabiliteit en relaties Happy Single is net zo prima! Het gaat erom dat je gelukkig bent met je huidige situatie op dit gebied.

De formule
Deze categorieën staan centraal omdat dit de drie elementen zijn die voor iedere Quarterlifer zorgen voor de meest vreselijke hersenspinsels. Ze zijn namelijk juist in deze fase van je leven nogal aan verandering onderhevig. Je verruilt je veilig kamertje bij je ouders en gaat op eigen benen staan, van een klein zolderkamertje in het meest ranzige studentenhuis  zul je uitgroeien naar een plek met je éigen keuken en badkamer. Geen vervelende huisgenoten meer! Van dat rotbaantje op zaterdagochtend naar een stabiele en verantwoordelijke job waarmee je ook nog eens een veelvoud verdient in vergelijking met die paar euro toendertijd. Tot slot de liefde. Na je allereerste vriendje, via heel veel dates (die vaker niet dan wel op iets uitlopen), kom je uiteindelijk terecht bij de man van je dromen. De vader van je kinderen?

Iedereen bewandelt binnen deze categorieën zijn eigen pad. Bij de een gaat het snel, de ander zal er jaren over doen. Het belangrijkste is, en nu komt het; zolang het in twee van de drie categorieën goed gaat, ben jij hoogstwaarschijnlijk gelukkig! Gedumpt? Niet erg zolang je je heil vindt in werk, studie en een heerlijk huisje hebt waar je je in terug kunt trekken. Zet je nog liever de fik in je krakkemikkige vieze studentenhuis dan dat je er nog een dag blijft wonen? Prima zolang je een lief vriendje hebt die je opvangt, en weet dat je in je werk snel genoeg kansen hebt om deze situatie ooit te veranderen. Dus houdt je eigen W’s goed in de gaten, ze kunnen wel eens de sleutel zijn tot geluk!

Met hoeveel W’s zit het bij jou wel goed? 

 

De ontdekkingsreis

In mijn vorige post schreef ik al over mijn nieuwe woning en master in Utrecht. Inmiddels ben ik een week geleden verhuisd en het voelde een beetje als een – behoorlijk duffe – ontdekkingsreis. Lees mee met mijn “avonturen” van die eerste dagen;

new-home-quarterlife

Allereerst was dit een week waarin ik natuurlijk verdwaalde (3x) en verkeerd reed (ontelbaar). Want ik ben nou eenmaal de vrouw die het mannelijke vooroordeel over vrouwen en hun gevoel voor richting in ere houdt. Het spijt me. Ik heb op mijn eerste dag serieus overwogen om een uur voor aanvang van een introductie al van huis weg te gaan. Terwijl de fietstocht maar zes minuten duurt. Daarom besloot ik toch om “maar” een half uur van te voren weg te gaan. Ik weet hoe idioot dat allemaal klinkt, maar ik verdwaalde traditiegetrouw al na vijf minuten, dus de extra tijd was nodig. Ik kreeg meteen een lichte zenuwinzinking, maar bleef stug doorrijden tot ik een herkenbaar punt zag – halleluja – en wist hoe ik verder moest komen. De terugweg verliep niet heel veel beter, hoe verrassend ;) .

Thuis had ik ook zo mijn momenten. Op dag 1 schrok ik me de pleuris toen ik met mijn raam open aan het stofzuigen was en iemand buiten ‘boe’ riep. Mijn gegil heeft hem waarschijnlijk de dag van zijn leven bezorgd. Ik woon nu op een benedenverdieping, aan de straatkant, dus ik zit te wachten op het moment dat een voorbijganger zijn hoofd naar binnen steekt en een goed gesprek begint. Op dag 2 sloopte ik mijn muur in een poging om een perfect huis te hebben. Tijdens mijn lompe trek-de-pluggen-uit-de-muur-actie maakte ik enorme gaten, die erger waren dan de oorspronkelijke kleine gaten. ‘Sometimes things must get worse before they get better’, werd direct mijn nieuwe mantra. Op dag 5 kreeg ik ruzie met de wasmachine. Omdat ik als een gek aan een knop ging draaien terwijl de machine al aan stond. Ik heb vervolgens een half uur voor de wasmachine gezeten om uit te zoeken hoe je dat ding in godsnaam uit kreeg. Ondertussen zag ik al helemaal voor me hoe het huis zou overstromen door mijn gekloot.

Daarnaast ging ik deze week maar liefst 10 keer op de verkeerde plek op mijn bed zitten. Dat zorgde er niet alleen voor dat het bed inklapte, maar ook dat mijn hart meerdere malen een optater moest zien te verwerken. Want ja, tijdens een verhuizing kom je er ook wel eens achter dat een bepaald onderdeel van een meubel niet meer zo goed werkt (zoals de in- en uitklapfunctie van je bed). En verder ervoer ik de bekende dingen die bij een verhuizing/nieuwe opleiding komen kijken; je huis is je huis niet meer, je supermarkt is totaal anders, je doet elke dag een speurtocht op zoek naar je kleding (want je kasten zijn er nog niet), je weet niet waar je je gebruikelijke spullen vandaan moet halen, en waar zat het gebouw van de colleges ook alweer?

Maargoed, die eerste dagen en nachten zijn nu achter de rug en alle ‘eerste keren’ heb ik overleefd. Ik weet nu op welke plek mijn bed inklapt, hoe ik naar colleges fiets, hoe de wasmachine werkt, dat er mensen buiten door mijn raam kunnen roepen en sinds dit weekend zit mijn kleding weer fijn in een ladekast. De ontdekkingsreis is eindelijk voorbij…

Mijn ideale zondag

De zondag is bij mij nooit hetzelfde. Op deze dag lig ik brak op de bank, ben ik aan het stressen voor een tentamen, moet ik werken, doe ik de grote schoonmaak, ga ik op bezoek bij familie of ga ik sporten. Het gebeurt ook wel eens dat al deze activiteiten zich voordoen op één zondag. Maar waar ik eigenlijk stiekem heel erg van geniet is een zondag zonder plannen of verplichtingen. Een zondag zoals een zondag hoort te zijn. En nee, ook niet brak ;)

Vandaag heb ik zo’n dag. Het is tijd voor chick flicks uit de oude doos! Het leven is al serieus genoeg niet waar? Lekker op de bank hangen en genieten van die fantastische naïeve films die je door de pubertijd heen hebben geholpen. Alle clichés, drama’s en puberale onderwerpen komen aan bod. American High Schools, prom queens, populair vs. de rest, hunks, seks, enzovoorts. Nu ik dit schrijf kan ik niet wachten om de eerste film op te zetten! Hieronder heb ik voor jullie mijn lijstje films voor vandaag op een rijtje gezet.

Clueless
De ultieme meidenfilm! Cher (Alicia Silverstone) heeft alles mee: ze is knap, rijk, lief en… Heeft een inloopkast!

She’s All That
Weer een typisch voorbeeld van een meidenfilm vol drama maar met happy end. Een nerderig meisje krijgt een make-over voordat ze naar ‘prom’ gaat met de populairste jongen van de school.

Romy and Michele’s High School Reunion
Twee vriendinnen krijgen een uitnodiging voor een reünie van de middelbare school. Ze zijn erg onzeker over wat ze bereikt hebben. Of liever gezegd, hoe weinig ze bereikt hebben. Daarom verzinnen ze dat ze succesvolle zakenvrouwen zijn om indruk te maken op hun oude klasgenoten.

- Joggingbroek aan? Check!
- Thee gezet? Check!
- Chocolade in huis? Check!

Een lach en een traan

Afscheid. Het is hét woord van augustus. Althans, wat mij betreft, want ik moet deze maand gedag zeggen tegen verschillende mensen en plekken. Allereerst is er het afscheid van mijn opa, wat twee weken geleden plaatsvond. De meest definitieve van alle vaarwels die deze maand gaan plaatsvinden, en ook de meest verdrietige. Alle andere momenten van afscheid leiden namelijk alleen maar naar iets positiefs; een nieuw begin in Utrecht. Iets waar ik al een jaar naar heb uitgekeken. Mijn werk daagde me niet uit, mijn woning werd langzaamaan te klein en ik voelde me zo nutteloos. Ik had gewoon vernieuwing nodig, en die ga ik nu krijgen ook. In Utrecht wacht een huis, (hopelijk) ander werk en een master op me.

En echt hoor, ik ben zo blij met die veranderingen. Maar ja, een nieuw begin houdt ook in dat er iets anders eindigt. Ik zal toch echt afscheid moeten nemen van mijn oude en vertrouwde leventje in Tilburg. Afscheid van mijn kleine kamer waar ik 5 jaar met plezier in heb gewoond, een soort van volwassen in ben geworden en afscheid van de vrienden die ik hier ‘achterlaat’. Nu het moment van vertrek steeds dichterbij komt besef ik me dat maar al te goed. Opeens bedenk ik me hoe erg ik iedereen ga missen en begin ik te twijfelen of ik het wel ga redden in Utrecht. Gek is dat hè? Je wil de hele tijd iets anders doen, je krijgt die kans ook en dan weet je het ineens niet zo zeker meer.

verhuizen-huisgenoten-thequarterlife

Een hele wazige foto met mijn huisgenoten tijdens een memorabel huisfeest.

Ik verander langzaamaan in Ridder Schijtebroek en weet ook heel goed waarom. Het is gewoon de angst voor het onbekende dat opeens opduikt. Een echte eikel, die angst. Een etterbak die je alleen doet denken aan alles wat eng is en je doet vergeten wat er zo leuk aan je plan is. Gelukkig wist ik al dat de angst ergens om de hoek zat te loeren en dat die eikel mij een paar weken gaat vergezellen. Maar ik weet óók dat ik de juiste keuze heb gemaakt en dat dit alleen maar goed voor me is. Verandering van spijs doet eten, nietwaar? Dat zal ik de angst dan ook regelmatig vertellen.

En ondertussen houd ik deze uitspraak maar in gedachten: ‘Don’t cry because you are leaving, smile because you were there.’ Mijn laatste dag in Tilburg zal waarschijnlijk iets van beide in zich hebben. Ik ga weg met een lach vanwege de mooie herinneringen en een – stiekeme – traan vanwege het einde van deze tijd…

Wanted: room(mates)

Omdat ik in september met een master ga beginnen – ik heb de aanmeldingsprocedure en TOEFL-test overleefd – ben ik nu druk op zoek naar een woonruimte in Utrecht. Zoals ik al had gedacht is dat niet de makkelijkste uitdaging en daarom ga ik eens even lekker gebruik maken van deze blog. Normaal doen we niet aan (sluik)reclames of sponsoring, maar toch gooi ik mezelf vandaag in de verkoop (haha).
 

wanted-room-thequarterlife

 
Hallo daar! Inwoner van Utrecht. Ben jij toevallig op zoek naar een leuke huisgenoot? Ja? Wat leuk! Ik ben namelijk op zoek naar een huis en ik help je zo uit de brand. Zo ben ik nou eenmaal. Waarom ik de ideale “brandblusser” ben, vraag je je af? Nou, hierom:

Ik ben schoon. Behalve onder mijn eigen bed dan – daaronder stofzuigen is te veel werk – maar daar zal jij toch nooit zijn. Zo wel, dan moeten we het daar maar eens over hebben.

2  Ik heb lang haar. En als je dat niks vindt; ik ga het binnenkort kort knippen. En als je dát niks vindt; zulk lang haar kort knippen, daar moet je ballen voor hebben.

3  Ik kan dansen. Dus als we uitgaan sta ik niet in een hoekje te staan, maar is het een feestje.

4  Ik kan een aardig liedje zingen. Als jij van karaoke houdt; I’m your man (girl). Als je slecht bent; tijdens karaoke-zingen klink ik ook niet geweldig.

5  Ik ben niet sportief, maar ik doe toch wel aan hardlopen. Dat zegt wat over mij, toch? Iets met doorzettingsvermogen ofzo.

6  Ik ben nog fris en fruitig en jong. Maar ook weer niet té jong. 23, zit er lekker tussen in. Al zeg ik het zelf.

7  Ik heb humor. Dat betekent in mijn geval dat ik vooral om mijn eigen grappen lach, maar om die van joú zal ik ook lachen.

8  Ik houd van lekker eten maken. Wel de gezonde varianten, maar als ik het niet zeg proef je daar niks van. Pinkyswear!

9  Ik werk in de horeca en ik kan dus in één keer alle borden van tafel halen. Mocht je een keer een dinertje willen organiseren, dan help ik je een handje.

10  Samen met mijn leuke vrienden schrijf ik deze blogs. Als je een man bent is dit vast een leuke guilty pleasure en als je een vrouw bent, herken je je vast wel in onze crisissen.

11  Zoals je in deze rubriek kunt zien, kan ik je toekomst voorspellen. Wil je weten wat je de aankomende maand staat te wachten? Come see me en ik kijk wel even in het glazen bolletje voor je.

12  Ik volg best een boel series. Dus ik ben de aangewezen persoon om die ene laatste aflevering mee te bespreken en al je frustraties op te storten (of je wildste theorieën mee te delen).

Dus, toekomstige huisgenoot. Snap jij mijn sarcasme? En heb je een kamer van + 20 m2 en een schoon huis? Liefst een beetje in de buurt van het centrum? Plaats hieronder een leuke comment en misschien komen ik en mijn brandblusser binnenkort langs!

Zo. Dat was ‘m. Denk ik hier echt iets mee te bereiken? Neeuh. Maar het is wel een goede oefening voor toekomstige kijkavonden en bezichtigingen ;) .

Een warm nest

Over een paar weken word ik 25 jaar jong. Als ik 100 mag worden zit een kwart van mijn leven erop. Oei dit klinkt heel duister. Ik voel dat ik nog volop in het proces zit van volwassen worden. Al ben ik aardig goed op weg vind ik zelf. Ik woon in een mooi appartement in de mooiste wijk van Nijmegen, heb een fantastisch fijne vriend, doe een leuke studie en heb een goede bijbaan. Zorgen voor mezelf, mijn vriend en de kat gaat me goed af. Waar ik aan merk dat ik nog middenin het proces zit naar volwassenheid, is de drukte die deze leeftijd met zich meebrengt. Er gebeurt en verandert zóveel. Ik vind die veranderingen soms lastig te verteren.

Huis OoijDe meest recente verandering is dat mijn ouders zijn verhuisd. Het nieuws van de verhuizing kwam een paar maanden geleden totaal uit de lucht vallen. Het was sowieso een redelijk abrupte beslissing.
Ze gaan weg uit het huis waar ik ben opgegroeid; waar mijn poepluiers zijn verschoond, waar ik veel sinterklaascadeaus heb uitgepakt, 18 verjaardagen heb gevierd en voor het eerst ongesteld werd. Zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan. Ook fantaseerde ik al vroeg over mijn trouwdag. Ja, ik ben een typisch meisje meisje. Mijn toekomstige man zou me dan heel traditioneel ophalen bij het ouderlijk huis en me op mijn allermooist de trap af zien komen. Deze wens kan helaas niet meer uitkomen.

De verhuizing van mijn ouders geeft me een onbekend gevoel. Alsof ik ontworteld ben. Ik kan niet meer terug naar dat warme, vertrouwde, veilige nestje. Als ik in het ouderlijk huis was voelde ik me weer een beetje kind, wat ik stiekem best fijn vond af en toe.

Ik wilde graag nog wat foto’s maken van het huis voordat de sleuteloverdracht plaatsvond. Dus ging ik er voor de laatste keer samen met mijn vader naartoe. Ik heb flink meegeholpen met verhuizen maar had het huis nog niet helemaal leeg gezien. Toen ik het kale huis binnenliep voelde het alsof de ziel eruit gehaald was. Dit maakte het ‘afscheid’ wat gemakkelijker. Ik heb even rondgekeken en foto’s gemaakt terwijl mijn vader op de vensterbank zat. Na een paar minuten van stilte zei hij: ‘Zullen we dan maar gaan?’ Met een brok in mijn keel liep ik naar buiten. Dag fijn huis vol herinneringen die ik altijd zal blijven koesteren.

Eenmaal in de auto terug naar huis voelde het goed. Mijn ouders hebben het naar hun zin in de nieuwe woning en ik heb inmiddels mijn eigen warme, vertrouwde, veilige nestje.

Stel dat er brand zou uitbreken…

“…in mijn huis. Wat neem ik dan mee?”

Brand

Zo’n vraag die iedereen wel eens aan zichzelf heeft gesteld, maar die lastig te beantwoorden is. Ken je die reclame nog van vroeger, over die ene brandmelder waarmee je wordt gewaarschuwd dat brand je ‘zomaar kan overvallen’ als je ligt te slapen? Als ik eraan terugdenk krijg ik er weer rillingen van. Brand is, ik denk sindsdien, één van mijn grootste angsten.

In mijn hoofd ging ik allerlei scenario’s na. Uiteraard had ik vanaf elke plek in huis een vluchtroute naar buiten ingeprent. Als eerst zou ik dan mijn mama, broertje en zussen wakker maken. Vervolgens bedacht ik wat ik aan zou doen. Zo praktisch als ik toen al was (ha!), leek het me slim om dan dat hele fijne dikke vest te pakken, en dan zou ik ook nog snel mijn goede schoenen aan doen, want tsja… Stel dat het ijskoud is!
Qua bezittingen dacht ik altijd aan foto’s, dus herinneringen. In die tijd, jáááren geleden, waren er nog amper computers. Laat staan harde schijven vol met foto’s. Nog zo’n grote angst van mij: dat ik ooit alles ga vergeten.

Maar goed. Nu ben ik niet (zo) klein meer. Stel. Brand. Wat pak ik?

  • Mijn portemonnee. Hoe onhandig als je al je pasjes kwijt bent… EN, je hebt tenminste nog een identiteitsbewijs erin zitten. Dan zou ik mijn paspoort lekker laten branden, die ligt namelijk te ver opgeborgen.
  • Mijn telefoon. Al komt dat alleen maar omdat die altijd naast mijn bed ligt, en omdat het makkelijk is mee te nemen. (Ook zoiets geks, waarom denk je altijd dat er alleen maar ’s nachts brand uit kan breken? Alsof brand overdag denkt ‘nee, nu verwachten ze het’.) Dan kan ik mijn familie tenminste bellen. Lekker praktisch weer.
  • Hoe erg het eigenlijk ook is… Mijn laptop. Of mijn harde schijf, maar het liefst mijn laptop. Zonder laptop geen Nikki. Geen Nikki zonder laptop. Eigenlijk alleen maar om alle foto’s, maar ik ga zelfs zo ver dat ik denk: “Hoe onhandig als ik al mijn schoolzooi kwijt ben.”

Ha, ik lijk écht praktisch! Ik denk dat de meeste mensen deze drie dingen zouden pakken. Maar vanaf nu wordt het pas echt persoonlijk. Stel dat ik nog meer tijd zou hebben, dan pak ik…

  • Sieraden. Ik heb een aantal sieraden waar ik veel waarde aan hecht. Een armband en ring die ik van mijn mama heb gekregen, een ring uit Syrië die ik tijdens een rondreis heb gekocht, en mijn meest bijzondere ring die ik van mijn liefje Niels heb gekregen. Het liefst pak ik ook nog even mijn bedelarmband mee, vol met bedels van dierbaren.
  • Mijn box met persoonlijke zooi. Ik heb vanaf de basisschool een zilveren bak met allemaal brieven, kaarten en troepjes daarin. Bijvoorbeeld een kaartje van mijn allereerste schooljuf in groep 2, die na onze verhuizing vroeg of ik het leuk had in het nieuwe huis. En mijn allereerste liefdesbriefjes, maar ook brieven van of gericht aan mijn familie en vrienden. Ik weet niet goed waarom, want ik kijk hooguit één keer per jaar in die bak, maar ik zou het oprecht heel erg vinden als ik dat kwijt zou raken.

Genoeg over mij! Wat zou jij meenemen?

Mijn stoel

imageIk schrijf deze blog vanuit een heerlijke stoel. Mijn favoriete stoel. De stoel waarin ik tv-kijk, lees, eet, slaap, droom, denk. De stoel is ruim. Je kunt er in zitten, maar er is genoeg plek om er in te ‘hangen’. Met je benen over de armleuning. Iedereen die binnenkomt gaat het liefst meteen in deze stoel zitten. Deze stoel zit geweldig. Wat ben ik blij dat ik deze stoel nog heb. Het is een stoel met een verhaal…

Ik woon sinds drie maanden in een supergloedjenieuwe studio aan de rand van het centrum van Tilburg. Een buitenkansje. Toch weten mensen die dicht bij me staan dat de omstandigheden waarin ik dit buitenkansje heb verkregen, iets minder rooskleurig waren. Hiervoor woonde ik namelijk in een nóg groter appartement, midden ín het centrum van Tilburg, en dit alles voor dezelfde prijs.

Waarom ik dan toch ben verhuisd? Een verbroken relatie. De tips die mijn collega-blogster Marijke een tijdje geleden gaf, hebben in mijn geval niet mogen baten. Dus kwam na slechts een half jaar de verdeling van de (nog magere studenten-)inboedel. De meeste spullen waren makkelijk te verdelen, sommige dingen waren nu eenmaal van hem, andere dingen van mij. Maar de stoel, die was van ons allebei.

We hadden hem allebei al gezien, de stoel. Het welbekende Zweedse woonwarenhuis had hem als pronkstuk op de voorpagina van de welkbekende catalogus staan. (Nu ben ik heel erg geneigd om te zeggen: “Maar je zou écht niet zeggen dat hij van dat Zweedse woonwarenhuis is hoor! Dat kan je echt niet zien.” Waarom hebben mensen altijd het gevoel dat ze dat even moeten rechtzetten? Iedereen houdt toch van dat grote woonwarenhuis?!)

De stoel moest en zou er komen. Nog geen maand nadat we intrek hadden genomen in ons nieuwe appartement kochten we de stoel. Vanaf dat moment kwam er natuurlijk een strijd om wie er in de stoel mocht zitten. Meestal was hij het. Ik zat dan op de bank. Dat vond ik niet erg. De stoel was mooi en ik pakte mijn momenten wel als hij er niet was.

Na ‘de breuk’ begon de ellende. Wie zou de stoel meenemen? Ik vond dat ik er recht op had. We hadden hem samen betaald maar ik was toch echt degene die hem op de stoel gewezen had? Bovendien wist ik hoe dol hij op de stoel was. Ik gunde hem de stoel niet! Want ik was toch degene die recht had op de stoel nadat hij er een eind aan had gemaakt? Aan de andere kant was de stoel voor ons allebei misschien wel heel moeilijk om los te laten, omdat we er samen zo van hielden. De stoel was van ons. (We zouden er nog net geen omgangsregeling voor treffen! Jij een maand, ik een maand…)

Uiteindelijk heb ik de stoel gekregen. Ik heb de stoel geruild tegen een kast, een droogrek, een strijkijzer en een strijkplank. Achteraf best hilarisch, nu ik het zo schrijf…

En nu staat de stoel in mijn eigen studio, voor het raam. Zoals ik deze blog al begon kan ik er uren in zitten. Ik zou de stoel niet meer willen missen. Toch is deze blog wat overdreven. Ik kan me voorstellen dat jullie nu denken: wat een overdreven gedoe, allemaal om een stoel.

Nee, deze stoel staat voor iets groters. Ik merk om me heen dat heel veel vriendinnen het samenwonen zien als hét punt wat je op deze leeftijd moet hebben bereikt. Uit praktisch oogpunt, (want zeg nu zelf: zo makkelijk is het niet om iets voor jezelf te vinden, wat ook nog eens betaalbaar is. En als je eenmaal tegen de vijfentwintig aanloopt wil je ook niet meer wegkwijnen in een stinkend studentenhuis) maar ook door de sociale druk van buitenaf. Tegen al die mensen die aan zichzelf twijfelen omdat ze nog niet (willen) samenwonen wil ik zeggen: Samenwonen is leuk en ik vind het jammer dat het voorbij is. Het voordeel van op jezelf wonen is dat je je stoel met niemand hoeft te delen!