Moedertjesdag

Eigenlijk heb ik altijd drie mama’s gehad. Daar prijs ik mezelf gelukkig mee.

Ik herinner me nog goed dat toen mijn broertje en ik nog ‘de kleintjes’ waren, mijn zus Renée ons door middel van een spel naar bed deed. Dan zei ze “commando tanden poetsen!” of “commando over het bed lopen!” en daar gingen we dan. Een paar jaar later sloten we het ritueel af met door de kamer dansen op Whitney Houston’s How Will I Know. Dat was fijn.

Of toen ik wat ouder was en moest slapen maar een beetje sip was, dat ik een verzoeknummer op een briefje onder de deur van mijn zus Denise schoof. Dan zette zij dat nummer op zodat ik wist dat ze aan me dacht en ik fijn in slaap kon vallen terwijl zij stond te dansen op de muziek. Maar vaak kwam ze na dat nummer even bij me in bed liggen, om te praten of om gewoon bij me te liggen en me vast te houden. Dan was het weer goed.

En dan hebben we nog mijn ubermama. De aller-, allerbeste. Degene die alles voor mij en haar andere kinderen over heeft, zolang het daar maar goed mee gaat. Die onvoorwaardelijke liefde én opoffering (want eerlijk waar, dat is het). Dat vind ik toch zo bijzonder.

Het mooie aan herinneringen is dat het vaak niet eens echt klopt. Misschien is het maar een paar keer gebeurd, misschien ook niet. De herinnering is zo sterk omdat je gevoel daarbij zo fijn was. Dat is mij heel dierbaar. Ik word steeds ouder en die rollen van mijn zussen en moeder veranderen met mij mee. Mijn zussen zijn nu echt mama’s geworden en ik zie het allemaal opnieuw gebeuren. Dat is heel erg mooi en puur. Misschien wel de kern van het leven.

Later, als ik nog groter ben, hoop ik dat ik net zulke fijne herinneringen creëer voor mijn eigen kinderen. Dat ik ze net zo hard support in alles wat ze wel of juist niet doen. Dat ik ze daarbij kan helpen. Dat ik sterk en kwetsbaar tegelijk ben, maar ook fouten mag maken. Dat ik ze lief heb, en het gevoel kan geven dat het allemaal wel goed komt. Dankjewel lieve mama’s, dat jullie zo goed voor mij zijn.

Scannen0036
Waar het allemaal bij is begonnen…

Als het maar ‘leuk’ is

Weet je wat volgens mij het probleem is van onze generatie? De misvatting dat alles maar ‘leuk’ moet zijn. Een opleiding? Als het maar ‘leuk’ is. Een baan? Het moet ‘leuk’ zijn. Een partner? Idem dito. Sinds wanneer hebben we dit in godsnaam in ons hoofd gehaald?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben pro ‘leuk’. Natuurlijk! Het is meer dat ik denk dat we nog wel eens vergeten dat sommige dingen gewoon niet zo leuk zijn als je zou willen. Een voorbeeld: hoeveel mensen zijn er die hun werk écht zo leuk vinden, dat ze het niet als werk zien en zelfs al hun vrije tijd ervoor op zouden geven ‘omdat het zo leuk is’? Nog een misvatting: als iets niet per se ‘leuk’ is, is het per definitie stom en moet je het niet doen. Om leuke dingen te willen doen moet je vaak geld verdienen, en om geld te verdienen moet je werken. Soms is iets wat minder leuk of gewoon prima is, een doel naar iets echt leuks. Of misschien wel een zoektocht naar iets leuks. En dat is, vind ik, echt niet erg.

2015_04_08

Ik denk dat onze generatie verkeerd is ingelicht en dat vind ik frustrerend. Jaren zijn we op zoek naar hetgeen wat we leuk vinden en waar we blij van worden. Sterker nog, we staren ons er op blind. Dat is goed, maar we slaan er in door. Wie is er slechter van geworden om verplicht door je ouders op bezoek te gaan bij je opa of oma? Wie voelde zich niet geweldig nadat je de discipline had om wel naar de sportschool te gaan, ook al wilde je echt niet gaan? Of anders bekeken: zou een relatie echt zoveel beter zijn wanneer je never nooit meer ruzie zou hebben? ‘Niet leuk’ is niet slecht of stom. Het is anders. Je leert ervan. Ja, zelfs van ervaringen die op dit moment afschuwelijk zijn.

Het gaat er naar mijn mening om dat je op zoek gaat naar een fijne tussenweg. Het is belangrijk om er achter te komen wat je echt niet leuk vindt, om vervolgens te vinden waar jij je wel fijn bij voelt. Het is goed om het verschil tussen vreselijk en niet leuk te zien. Om dan vervolgens soms iets te moeten doen waar je even geen zin in hebt, is dan ook geen probleem meer.

Van quarterlife- naar midlifecrisis

Om me heen vallen relaties met bosjes uit elkaar. Voornaamste reden? Hij of zij weet niet goed of dit wel is wat hij of zij wil. Prima. De vraag is alleen: wat wil je dan wel? Dit is vaak niet te beantwoorden. Om de vraag te ontwijken vliegen deze mensen in grote getalen naar Australië of andere delen van de wereld, in ieder geval opvallend vaak aan de andere kant van de oceaan. Vaak met de illusie om het antwoord op de vraag te vinden (of om er maar heel ver van uit de buurt te zijn). Het is de harde realiteit van het leven als quarterlifer.

keuze

 

Onze maatschappij is flexibel geworden, en dat is prachtig. Mannen, vrouwen, hoog- of laagopgeleid, we hebben allemaal de mogelijkheid om onze eigen keuzes te maken. Onze opa’s en oma’s konden misschien een paar jaar van het werkende zelfstandige leven proeven, om vervolgens te trouwen op hun twintigste, om binnen een paar jaar kinderen te krijgen. ‘Contracten’ die je aanging waren voor het leven. Wij zijn de generatie van de jobhoppers. ‘Contracten voor het leven’ bestaan niet meer, zowel op zakelijk vlak als op het terrein van de liefde. We hebben de kans om zo lang over onze keuzes te doen als dat we zelf vinden dat nodig is, en we kunnen ze altijd nog bijstellen. Het gevolg is alleen dat de keuzestress toeslaat. Want als je zo lang over je keuze kan doen als je zelf wil, en je keuzes zelfs onbeperkt nog kan bijstellen, dan wordt het maken van die keuzes er niet makkelijker op.

Want als we de quarterlifecrisis eenmaal overwonnen hebben dan gaan we richting de midlifecrisis, waarin volgens mij deels hetzelfde gebeurt. Het enige verschil is dat je op je vijfentwintigste de keuzevrijheid nog hebt, op je vijftigste zijn alle keuzes zo ongeveer gemaakt en kan je alleen met terugwerkende kracht peinzen over of je het allemaal wel goed hebt gedaan. Vaak denk ik aan de uitspraak: ‘Je kan alleen spijt krijgen van de dingen die je niet hebt gedaan’. Deze gaat op voor een avondje stappen, of die dure vakantie die je wel of niet moet boeken. Wanneer het levensvragen betreft, ligt het naar mijn idee toch iets ingewikkelder. Die keuzes hebben meer gevolgen. Bovendien kun je dit natuurlijk tweeledig lezen: krijg ik spijt als ik niet voor mezelf kies, of krijg ik juist spijt als ik het uitmaak?

Denk maar niet dat onze opa’s en oma’s niet onzeker waren over hun partner, hun werk of hun levenspad. Het verschil is, zij hadden veel minder ruimte om er over na te denken. De keuzemoeheid valt veel quarterlifers zwaar. Goed nieuws; als het goed is heb je over een tijdje al je keuzes wel gemaakt. Man wat kijk ik uit naar de stabiele jaren als dertiger. Om vervolgens weer spijt te krijgen van al je keuzes in de midlifecrisis… That’s life!

De herfst is geweldig!

Helaas, het laatste zomerse weer van 2014 lijkt nu toch echt aan zijn einde te komen. Niet getreurd, want ook de herfst heeft zijn kwaliteiten. De herfst is geweldig, omdat…

  • Het buiten zo ontzettend mooi kan zijn.
  • Het buiten lekker fris ruikt, zonder dat het al véél te koud is.

herfst

  • Je weer lekker binnen mag zitten zónder jezelf schuldig te voelen.
  • Je weer echte winterse maaltijden kan en wil nuttigen. Zet de stamppot maar klaar!
  • Je langs een bakker loopt en allerlei herfstige en winterse geuren ruikt, zoals speculaas en oliebollen.
  • Je elke avond onder een extra dekentje op de bank kan kruipen, waarbij…
  • De kaarsjes aangestoken mogen worden en…
  • Je oneindig veel series en films kan kijken.
  • Het idee van sneeuw in de winter nu nog leuk is.
  • Je van jezelf (vaak niet nuttige) huiselijke spulletjes mag aanschaffen, gewoon voor de gezelligheid.

open haard

  • De eerste giga regenbuien vallen terwijl je lekker warm op de bank zit, soms zelfs na diezelfde plensbui.
  • Je met een schone lei aan het nieuwe (school)jaar begint.
  • Het bijna alweer kerst is, wat ook betekent dat de kerstverlichting alweer bijna buiten hangt. Gezellig!

Me and Bridget Jones

bridget-jones

 

De laatste tijd heb ik het idee dat je mijn leven kunt filmen. Er zou dan weliswaar een hele slechte romantische komedie uitkomen, maar toch. Filmmomenten. Een begrip geïntroduceerd door een vriendin van me. Ik vertelde haar over een avond, of eigenlijk een ochtend na het stappen, waarop ik midden op straat een dramatische ruzie maakte met mijn ex, omdat hij me had bedrogen met iemand anders. Ik stapte in een taxi, hij smeekte me om te blijven, bleef alleen achter. Mijn taxi scheurde weg en hij bleef achter in een lege straat, waar de kroegen al een paar uur dicht waren, de laatste glasscherven bij elkaar geveegd werden, en waar de zon langzaam opkwam.

‘Net een filmscène’, antwoordde de hier boven genoemde vriendin iets te enthousiast. En sindsdien hebben we dit begrip geïntroduceerd in onze vriendschap. En toeval of niet, altijd als we elkaar zien gebeurt er wel iets wat we als ‘filmscène’ typeren. Een vrachtwagen die door een plas water rijdt, net op het moment dat jij met je nieuwe jurkje staat te wachten op het stoplicht. Als je goed oplet maak je behoorlijk wat filmscènes mee. Die ex die je net op het verkeerde moment tegenkomt, of die enorme blunder die je maakt in een ruimte vol met andere mensen, ze kunnen je al snel het gevoel geven dat je Bridget Jones herself bent geworden.

Is het gek dat we ons soms Bridget voelen? Het is waar deze gelijksoortige films op zijn gebaseerd: vrouwen die buitensporig veel onzekere, onhandige en ongemakkelijke momenten meemaken in hun leven. Uiteraard wordt in films alles uitvergroot (zeg maar, zwaar overdreven) geromantiseerd, zijn de hoofdpersonen veel te knap en loopt alles uiteindelijk goed af. Toch is het soms best fijn om awkward momenten in je leven van een afstandje te bekijken, om er op een later moment kei hard om te kunnen lachen. En dan vervolgens al die ongemakkelijke momenten weg relativeren en denken: films lopen uiteindelijk altijd goed af.

#TGIF – life music


Armin van Buuren – Empty State

Elke keer weer, die kriebels in mijn buik. De keer dat we zeiden: “Ik vind jou eigenlijk best wel heel erg lief,” en dat we voor het eerst kusten. De tijd daarna, toen we elkaar echt leerden kennen en nachten doortrokken. De keren dat je me ophaalde met de auto en dat we lekker gingen rondtoeren, met de zon in onze rug en mijn voeten uit het raam. Toen we nog zo lekker verliefd waren. Elke keer weer, die kriebels in mijn buik.

De allerliefste moeder(s)

MoederdagMoederdag. De dag waarop ik als klein meisje, trots mijn op school geknutselde fotolijst of geboetseerde asbak overhandigde. Terwijl de woonkamer vol stond met fotolijstjes en mijn moeder nog nooit van haar leven heeft gerookt. De dag die ik in mijn pubertijd vooral overdreven vond. Nu is het een dag waarop ik met heel veel respect naar mijn moeder kijk.

Lange tijd vond ik Moederdag overdreven, commercieel. Een dag gecreëerd door onze consumptiemaatschappij. Inmiddels denk ik dat er niks mis mee is om af en toe even stil te staan bij de dankbaarheid die ik heb voor de manier waarop ik ben opgevoed.

Ik heb geluk. Ik heb de liefste moeder van de wereld. Echt waar. Mijn moeder is een echte moeder, geboren om moeder te worden. Ze is niet alleen een moeder voor mij, ze kan voor iedereen moeder zijn. Ik ken niemand die zo zorgzaam is en zichzelf zo makkelijk op een tweede, derde of soms wel vierde of vijfde plek kan zetten. Het maakt haar niet uit. Ik schaam me als ik me bedenk hoe egoïstisch ik soms kan zijn. Het is een begrip dat niet in haar woordenboek voorkomt.

Ik weet ook wel dat mijn moeder haar plek als liefste moeder waarschijnlijk met heel veel andere moeders moet delen. Dus laten we er vandaag even bij stilstaan dat we vinden dat we die liefste moeder hebben. Want het voelt gelukkig als een vanzelfsprekendheid, maar dat is het niet. Daar over nadenken, daar is Moederdag voor. Het fotolijstje of de asbak, die doen er allang niet meer toe.

 

De angst van “de single”

Be-someone-who-makes-you-happyWat is dat toch met vrouwen die niet alleen kunnen zijn? Om me heen zie ik het continu gebeuren. Vrouwen die zich in een relatie volledig schikken naar een man, vrouwen die zich maandenlang aan het lijntje laten houden, vrouwen die hun man (die ze allang beu zijn) pas de deur durven te wijzen wanneer ze een ander hebben of vrouwen die wekelijks wanhopig in de kroeg staan op zoek naar, je raadt het al: een man! Om nog niet te spreken over het fenomeen Tinder. Nu wil ik zeker geen namen noemen en al helemaal geen verwijten maken. Want geloof me, ook ik heb me wel eens schuldig gemaakt aan een of meerdere van het bovenstaande. En een feministische blog schrijven is al helemaal niet mijn doel. Maj schreef een tijdje geleden al over ‘de angst vóór de single’, deze keer bekijken we de andere kant: ‘de angst ván de single’

De vraag is waarom vrouwen zich zo gedragen. Twee weken geleden las ik een artikel van de kunstcriticus John Berger. Hij schreef dat vrouwen in de kunst altijd worden afgebeeld als lustobject voor de man. Waarom? Omdat vrouwen hun leven in het teken stellen van het vinden van een man. Deze man-vrouw verhouding is niet alleen in de kunst terug te vinden maar ook in films, boeken, series, televisieprogramma’s. Het levensdoel van vrouwen is en blijft om een man te vinden met wie ze gelukkig worden. We zien deze verhouding overal terug. Zelfs kinderen worden er mee opgevoed. Barbie heeft Ken, maar waar is de vrouw voor Action Man?

Vrouwen als lustobject?

Mannen als lustobject?
Bron: GQ (www.gq-magazine.co.uk)

Waar komt die single-angst bij vrouwen vandaan? Zo erg is alleen zijn toch niet. Lange tijd begreep ik niet wat mensen bedoelden wanneer ze verklaarden: ik ben nog niet toe aan een relatie. Inmiddels weet ik het wel. Het heeft niks te maken met een ex, je vorige relatie, of degene tegen wie je deze woorden uitspreekt. Het heeft te maken met jezelf. Want, met jezelf leven is een van de dingen die op de achtergrond raakt in een relatie. Of je nu wil of niet, je deelt je leven met een ander en je hebt je continu aan te passen. Ik had het nooit verwacht, maar alleen zijn kán bevrijdend werken. Het idee dat je een leven hebt wat volledig van jou is, waarin je van niemand afhankelijk bent. Misschien moeten de single vrouwen daar eens aan denken!

Ik heb een serieuze een relatie van 4 jaar achter de rug, ik ben nu bijna een jaar vrijgezel. De eerste maanden waren een hel. Inmiddels vind ik alleen zijn niet erg meer. Sterker nog, het feit dat ik blijkbaar in staat ben om met mezelf te leven geeft mij sinds een aantal weken enorm veel zelfvertrouwen. Natuurlijk, ook ik was verdrietig toen de relatie stuk liep. Alleen zijn is geen ideaal, en als dat wel zo is dan heb je sociaal gezien zonder meer een probleem. Angst om alleen te blijven is er stiekem heus wel, maar angst om alleen te zijn heb ik niet.

Oeps, nu lijkt dit toch een feministische blog te zijn geworden. Ik kan er niet omheen. Kleine kanttekening. Ik heb echt geen hekel aan álle mannen (op een uitzondering daar gelaten), deze blog is niet uit frustratie geschreven, ik ben geen feminist, en ook ik hoop ooit mijn prins op het witte paard tegen te komen. Tot die tijd leef ik met mezelf, en daar ben ik gelukkig helemaal niet bang voor!

Een ode aan Beyoncé

Wow. Wat een ongelooflijk inspirerende powervrouw. Gisterenavond was ik voor de tweede keer in een jaar tijd bij het concert van thé Queen: Queen Bee. Je wil niet weten hoe weinig ribben ik nu nog over heb, en hoeveel hartkloppingen dit vooraf heeft veroorzaakt. Maar: het was elke cent en elke hartklopping waard. Voor mij is ze meer dan een idool. Ik zie deze vrouw als een waar voorbeeld.

Beyoncé

De kracht die deze vrouw heeft én geeft is echt ongelooflijk. Dit alles naast die intens geweldige stem, de aanstekelijke dansmoves, haar prachtige vrouwenlijf en haar oprechte liefde naar de fans en de wereld toe. Zij krijgt het voor elkaar dat elke vrouw denkt; ‘ze heeft het over mij’. Zij overtuigt dat je er mag zijn, dat je goed bent zoals je bent, en dat je mooi bent op elke mogelijke manier. Zij geeft het ontbrekende zelfvertrouwen van de vrouw een boost, en zegt daarbij: heb vertrouwen in jezelf en in je eigen kunnen, want je kunt zoveel meer dan je denkt.

Ik werd tijdens de show zo sterk bewust van mezelf. De boodschap is in principe niet nieuw. Iedereen kent de theorie van alles wat zij zegt. Maar door haar energie (oh no, gebruik ik dit woord nu echt?!) geloof en voel ik het tot op het bot; en precies dat is de gouden combinatie.

Ja, ik ben inderdaad mooi! Ja, ik heb inderdaad zoveel meer in mijn mars! En ja, ik durf vertrouwen in mezelf te hebben!

Who run the world?!

Beyoncé

Vrouwen en Valentijn: lovers vs haters

8419717209_df98ec34b8_z

Valentijnsdag. Er zullen ongeveer evenveel liefhebbers als ‘haters’ van deze heugelijke dag zijn. Toch denk ik dat ieder weldenkend persoon kan beamen dat het een groot commercieel uitgebuit feest is, overigens net zo commercieel als Vaderdag, Moederdag, Dag van de Secretaresse, Blue Monday, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we overal een dag voor zouden uitroepen hebben we in onze huidige jaartelling waarschijnlijk niet genoeg dagen.

Zoals misschien wel uit deze inleiding blijkt, ben ik geen fan van Valentijnsdag. Dit heeft niks te maken met het feit dat ik nu single ben. Ik heb nooit aan Valentijnsdag gedaan, en ik zal er waarschijnlijk ook nooit aan gaan doen. Om me heen merk ik dat er vooral bij vrouwen heel veel verschillende meningen zijn rondom dit fenomeen. Mannen hebben over het algemeen geen mening over Valentijnsdag, ik ben er heilig van overtuigd dat er geen man op deze wereld is die echt om Valentijnsdag geeft. Maarja, als je vriendin dat wel doet, dan moet je wel!

Allereerst is er de Ik-haat-Valentijn-vrouw’. Deze vrouwen blijven op Valentijnsdag depressief in bed liggen (alleen uiteraard!). Ze schreeuwen heel hard dat ze toch zo’n hekel hebben aan Valentijnsdag, maar stiekem balen ze dat er niemand is met wie ze de dag kunnen delen. Bij deze vrouwen gaat het om wrok en jaloezie. Ze gunnen niemand een fijne Valentijn en kunnen niet wachten tot deze dag weer voorbij is. Deze vrouwen doen er goed aan om vooral niet uit eten of naar de bioscoop te gaan op deze dag. Lekker thuisblijven, chocola eten en een filmpje kijken op de bank zou ik zeggen!

Ik-vind-Valentijn-oprecht-onzin-vrouw’ is de vrouw die uit principe niet aan Valentijnsdag doet, en daar zo haar redenen voor heeft. De meest voorkomende is: ‘Het moet elke dag een beetje Valentijnsdag zijn’. Deze uitspraak komt echter in meerdere categorieën terug. Vrouwen die zich aan deze uitspraak wagen, kunnen ook bij de ‘Ik-doe-alsof-ik-er-niks-om-geef-vrouw’ horen. De ‘Ik-vind-Valentijnsdag-oprecht-onzin-vrouw’ vindt Valentijnsdag niet boeiend en heeft daar zo haar redenen voor, het gaat niet om wrok of jaloezie, maar puur om rationele afwegingen.

Ik heb haar al even genoemd, de ‘Ik-doe-alsof-ik-niks-om-Valentijn-geef-vrouw’. Deze categorie vind ik persoonlijk het meest interessant en komt volgens mij ook het meest voor. Deze vrouwen doen alsof ze te nuchter zijn voor Valentijnsdag, maar worden heel verdrietig of zelfs woedend als er op de heugelijke dag helemaal niks wordt gedaan. Deze categorie lijkt me voor mannen ook het minst goed te begrijpen, je wordt totaal misleid. Deze vrouw kan worden onderverdeeld in gradaties. Er zijn vrouwen die zich er bewust van zijn dan Valentijnsdag eigenlijk onzin is, maar stiekem toch gewoon heel graag een beetje aandacht krijgen. Daarnaast zijn er vrouwen die vinden dat alles vanuit de man zelf moet komen, en dus doen alsof ze er niks om geven zodat alles ‘spontaan’ gebeurt.

Dan is er nog de romantische ‘Ik-hou-van-Valentijnsdag-vrouw’. Deze vrouwen hebben zich nog nooit bedacht dat Valentijnsdag wel eens de wereld in geholpen zou kunnen zijn door commerciële partijen, die hopen dat we allemaal cadeaus gaan kopen en massaal uit eten gaan. Deze vrouwen geloven in cupido, ware liefde en het vieren van die liefde. Ze zijn al dagen van te voren bezig met het reserveren bij hun favoriete restaurant, het kopen van een perfect cadeau, het maken van een geschikte spotify-afspeellijst met liefdesliedjes, het vinden van de perfecte outfit (zelfs aan lingerie wordt gedacht) en deze vrouwen verwachten van hun vriend dat ze er net zo veel passie en energie in steken als zij doen. Bij deze vrouwen staat een hartje in hun agenda bij deze dag. Deze vrouwen leven op Valentijnsdag in een schijnwereld. Over het algemeen heeft deze categorie altijd romantischer wereldbeeld dan de gemiddelde vrouw. Dit zijn de vrouwen die hun vriend als ‘schatje’ in hun telefoon hebben staan.

Iedere vrouw is denk ik wel in een van deze categorieën onder te verdelen. Uiteraard zijn er grensgebieden. Onder welke categorie ik zelf val? De ‘Ik-vind-Valentijnsdag-oprecht-onzin-vrouw’ komt bij mij absoluut het dichtst in de buurt, hoewel ik stiekem misschien ook nog wel een heel klein beetje neig naar de ‘Ik-haat-Valentijnsdag-vrouw’. Los van het feit dat ik deze blog schrijf, is vandaag voor mij een dag zoals alle anderen. Ik ga niet depressief in mijn bed liggen maar ik ga ook zeker niet romantisch doen. Toch wens ik iedereen, onder welke categorie zij ook mogen vallen, een hele fijne Valentijnsdag toe!

Bij welke categorie hoor jij? 

Weet je wat overigens wél leuk is aan Valentijnsdag? De film. En let op! Hierin komen alle verschillende categorieën terug: